|
Wielu z nas myśląc o Integracji
Europejskiej ma na myśli procesy, które zaszły w XX wieku w
Europie po zakończeniu II wojny światowej. Jest to po części
prawda gdyż wtedy były budowane fundamenty obecnej Unii
Europejskiej. Jednak jak wiadomo, integracja przez wieki
przybierała różne kształty. Procesy jednoczenia Europy na
płaszczyźnie społecznej, politycznej, gospodarczej, kulturowej w
sposób dobrowolny czy też przymusowy występowały na przestrzeni
czasu bardzo często.
Począwszy od Imperium
Rzymskiego, które w III w p.n.e. opanowało prawie całą
Europę, część Azji oraz Afrykę północną. Aż 35 spośród obecnych
krajów europejskich w całości lub części leżało na terenie
Imperium. Natomiast z krajów należących do Unii Europejskiej
od 1 maja 2004 roku aż 17 znajduje się na terenach należących do
Rzymian. Przyczyniło się do tego wiele czynników, z których
najważniejsze to oczywiście potęga militarna oraz gospodarcza.
Lecz kto wie czy prawo rzymskie (które przecież do teraz
częściowo występuje w przepisach prawa), wspólnota językowa
(greka i łacina), wspólnota monetarna, religijna, kulturowa oraz
system komunikacji ("wszystkie drogi prowadzą do Rzymu")
nie odegrały większej roli.
Dzięki procesom, które zaszły w tamtym okresie właściwie
wszystkie państwa obecnej Europy mają wspólne dziedzictwo
kulturowe.
Cesarstwo zachodniorzymskie upadło
w V w n.e. Wschodnia część Europy pozostawała pod wpływami
cesarstwa wschodniorzymskiego (Bizancjum), zachodnia
cześć kontynentu natomiast pozostawała względnie wolna. Dopiero
w VIII w Karol Wielki rozpoczął próbę jednoczenia
zachodniej części kontynentu. Popierał on szkolnictwo i kulturę,
w pewnym stopniu przyczyniając się do ożywienia w tych
dziedzinach, zwanym renesansem karolińskim. Idea tworzenia
cesarstwa zachodniego upadła w 843 roku - po podziale państwa
między trzech wnuków Karola.
Powstałe w 962 r. Święte Cesarstwo
Rzymskie (od 1442 r. Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu
Niemieckiego) korzystało z tradycji i idei karolińskiej.
Państwo pod zwierzchnictwem cesarzy niemieckich przetrwało aż do
1806 roku.
W średniowieczu czynnikiem jednoczącym Europę była religia
chrześcijańska oraz języki grecki i łaciński.
W XVII rozpoczęła się kolejna
eskapada władców francuskich na ziemie europy zachodniej.
Państwo Ludwika XIV stało się największym mocarstwem w
Europie. Język francuski oraz kultura francuska miała wpływ na
kulturę na terenie całego Starego Kontynentu, była bodźcem ku
nowej epoce - oświeceniu. Pod koniec XVIII wieku cesarz
Napoleon I podbił znaczną część kontynentu europejskiego.
Jednak kres jego podbojów wyznaczyła wojna z Rosją w 1812 roku.
Po kongresie wiedeńskim w 1815 roku, Europa pozostawała w stanie
równowagi politycznej.
Jednak wydarzenia pierwszej
(1914-1918) i drugiej wojny światowej (1939-1945) dały do
zrozumienia najsilniejszym państwom, że każdy kolejny konflikt
zbrojny może doprowadzić do całkowitego zniszczenia kontynentu.
Działania polityków i myślicieli dały początek integracji
europejskiej w XX wieku.
Autor: Michał Łęski |
